ساختار و عملکرد پمپ انسولین ومانیتورینگ پیوسته گلوکز (CGM)

۱۵ فروردین ۱۳۹۷

گلوکز منبع اصلی انرژی برای فعالیتهای انسانی است. در شرایط عادی سطح قند خون در بدن نسبتاً ثابت است. به طورکلی قبل از وعده غذایی در مقادیر mmol/L ۱ ۳٫۹-۶٫۱ و پس از وعده غذایی mmol/L ۱ ۷٫۸-۸٫۳ است.

دیابت گروهی از اختلالات است که با افزایش مزمن گلوکز خون شناخته میشود. بنابراین تعیین قند خون یک روش اساسی برای تشخیص، درمان و پیگیری دیابت است. باتوجه به محدودیت های فناوری های تشخیص تا سالهای اخیر امکان مشاهده پانوراما از تغییرات ظریف در گلوکز خون وجود نداشت.

بنابراین درک عمیقی از تغییرات در گلوکز خون در میان بیماران دیابتی امکانپذیر نبود. درحالحاضر تکنولوژی به طور گستردهای مورد استفاده قرار میگیرد که «تکنولوژی نظارت پیوسته بر گلوکز»Continuous Glucose Monitoring  نام دارد که از طریق یک سنسور گلوکز، غلظت گلوکز در مایع میانبافتی زیر جلد را کنترل میکند.

این تکنولوژی قادر به ارائه پروتکلهای گلوکز تمام روزه جامع و قابل اعتماد و روش برای اندازهگیری سطح گلوکوز در طول روز و شب است. سیستمهای CGM اندازه گیری گلوکوز را در فواصل منظم بهصورت ۲۴ ساعت شبانه روز انجام میدهند و مقادیر خوانده شده را به اطلاعات پویا تبدیل میکنند. باکمک CGM میتوان میزان بالا و پایین گلوکوز را مدیریت کرد. با استفاده از CGM میتوان تاثیرات غذایی، ورزش و بیماری را که بر سطح گلوکوز تأثیر دارند را بررسی کرد.

CGM میتواند به مدیریت بهتر دیابت کمک کند و برخلاف دستگاه های قند خون تصمیم گیری هایی که مربوط به درمان است را تنها براساس یک شماره از خواندن قند خون میسنجد. مطالعات نشان داده است که برخی از سیستمهای CGM ممکن است به کاهش سطح A1C و کاهش خطر ابتلا به هیپوگلیسمی کمک کنند. با استفاده از CGM رابطه بین سه عنصر اصلی متابولیک یعنی رفتار (غذا، ورزش، استرس و … )، دارو (تزریقی یا خوراکی) و میزان گلوکز به خوبی مشخص میشود.

بدون درنظرگرفتن اینکه دیابت نوع یک یا دو است میتوان از CGM استفاده کرد. مطالعات متعدد نشان داده است که بدون توجه به اینکه بیمار درحال مصرف انسولین است یا خیر،  CGM اساساً یک هولتر مانیتور برای گلوکوز است. زمان واقعی CGM اطلاعاتی نظیر این که بیمار باید با تزریق یا پمپ، انسولین را دریافت کند برای او فراهم میکند.  همچنین نشان داده شده که برای افراد مبتلا به دیابت نوع دو غیر از انسولین مفید است و به عنوان یک ابزار اصلاح رفتار عمل میکند.

سالهای اخیر شاهد پیشرفت سریع تکنولوژی نظارت پیوسته بر قند یا همان CGM بودهایم که این با استفاده از این تکنولوژی گلوکز در مایع میانبافتی زیر جلدی از طریق یک سنسور مخصوص شناسایی میشود. جریان خون از مویرگها به رگها جریان دارد و مایع میانبافتی در انتشار گلوکز بین مویرگها و سلولهای بافت مانند یک پل عمل میکند.

افزایش سطح گلوکز در مایع میانبافتی، بهعلت نارسایی جذب گلوکز یا انتشار بیش از حد گلوکز به مایع میانبافتی، نشاندهنده پاتوژنر (هر عاملی که موجب بیماری شود) اساسی و افزایش سطح غلظت گلوکز پلاسما در دیابت است. با استفاده از CGM میتوان درک عمیقی میان متابولیسم گلوکز نرمال یا اختلالات متابولیسم و مواد مرتبط با گلوکز پیدا کرد.

ست گلوکز ادرار از صد سال پیش در حال انجام است و درحالحاضر امکان نظارت روزمره بر روی متابولیسم غیرعادی ناقص است و هنوز در حال پیشرفت است. ارزیابی صحت CGM نشان میدهد که این فناوری میتواند روند تغییرات قند خون را منعکس کند و حتی در کشور چین CGM بهعنوان تکنولوژی کنترل پویا گلوکز شناخته شد. CGM به درک روند تغییرات گلوکز و تشخیص هیپرگلیسمی و هیپوگلیسمی غیرفعال کمک میکند که معمولاً با روشهای نظارت بر گلوکز به روش سنتی مشخص نمیشوند.

نابراین CGM از طریق کنترل هیپرگلیسمی، کاهش حوادث هیپوگلیسمی، کاهش نوسانات گلوکز و در نهایت جلوگیری از وقوع و توسعه عوارض دیابت به مدیریت دقیقتر دیابت کمک میکند. تکنولوژی CGM یکی از دستاوردهای بزرگی در زمینه تکنولوژی کنترل گلوکز برای دیابت است. از  سال ۱۹۹۱ و زمانی که اولین سیستم CGM ساخته شد نقش مثبتی در پیشرفت مدیریت دیابت ایفا کرده است.

سطح گلوکز خون به طورمداوم تغییر میکند و نه مقدار گلوکز و نه هموگلوبین گلوکزشده، انعکاس تغییرات دینامیکی گلوکز خون در طول روز هستند. در اوایل دهه ۱۹۶۰ کلارک و لیونز (Clark and lyons) مفهوم سنسور گلوکز را مطرح کردند. سنسور طراحی شده یک لایه نازک از گلوکز اکسیداز، یک الکترود اکسیژن، یک غشاء نیمه نفوذپذیر اکسیژن داخلی و یک غشای بیرونی دیالیز است.

غلظت گلوکز را میتوان با اندازهگیری تغییر در غلظت اکسیژن محل محاسبه کرد. در طول زمان تکنولوژی CGM به طور فزآیندهای پیچیده و دقیق شده و بهتدریج از نظارت آزمایشگاهی تا کاربرد بالینی ارتقا یافت. این تکنولوژی در سال ۱۹۹۹ توسط FDA برای استفاده بالینی تأیید شد و امکان مشاهده پانوراما از تغییرات روزانه در گلوکز خون برای اولین بار را فراهم کرد.

از سال ۲۰۰۵ سیستم CGM در زمان واقعی در عمل بالینی اعمال شده است. این سیستم علاوه بر نمایش زمان واقعی نتایج مانیتورینگ، ویژگی های زنگ هشدار و هشدار پیشبینی را نیز در بر میگیرد و تضمینی برای امنیت ایمنی فراهم میکند. همزمان، توسعه تکنولوژی CGM موجب ایجاد الگوریتم هایی میشود که میتوانند میزان تزریق انسولین مداوم را تغییر دهند. علاوه بر این با استفاده از تکنولوژی CGM محققان توانسته اند الگوهای طبیعی گلوکز را مطالعه کنند.  CGM برای اولین بار در سال ۲۰۰۱ در چین و در عمل بالینی مورد استفاده قرار گرفت.

خط سیر متابولیسم گلوکز

متابولیسم و تنظیم گلوکز :

در خون قندهای مختلفی وجود دارند که همه آنها را تحت عنوان کربوهیدراتها مینامند. گلوکز یک مولکول کربوهیدراتی است که از شش اتم کربن تشکیل شده است. فرمول شیمیایی آن C6 H12 O6 وزن مولکولی آن ۱۶/۱۸۰ و تراکم آن g⁄cm3 11.58 است. نقطه ذوب گلوکز ۱۴۶ درجه سانتیگراد است و در آب نیز به راحتی حل میشود.

گلوکز معمولاً به صورت مولکول کربوهیدرات ذخیره میشود و حامل اساسی برای تأمین انرژی و حملونقل در بدن است. کربوهیدراتها انرژی های مهمی برای بدن هستند و بیش از ۷۰ درصد انرژی موردنیاز از کربوهیدرات های موجود در غذا به دست میآید. گلوکز یک محصول گوارشی از کربوهیدراتها و کوچکترین واحد کربوهیدرات است.

گلوکز در گردش خون جذب شده، پس از آن اکسید شده و توسط اندامها، بافتها و سلولها مورد استفاده قرار میگیرد. گلوکز بیشازحد در ماهیچه ها و کبد به شکل گلیکوژن ذخیره میشود. گلیکوژن عضلانی یک منبع انرژی است که برای هر بار در عضله اسکلتی قابل استفاده است و این ویژگی آن نیاز به انرژی در شرایط اضطراری را برآورده میکند.

از سوی دیگر گلوکز توسط روده جذب و از طریق ورید باب به کبد منتقل میشود و درنهایت به صورت گلیکوژن ذخیره میشود. سطح گلیکوژن در کبد تحت عوامل متعددی حفظ میشود. به طورکلی در یک فرد بالغ سالم کبد حدود ۱۰۰ گرم وزن دارد و در طی ۲۴ ساعت در حالت ناشتا تخلیه میشود. راه های مختلف برای متابولیسم گلوکز براساس وضعیت اکسیداسیون مختلف وجود دارد. وقتی که اکسیژن بافت ناکافی باشد گلوکز فقط به اسید لاکتیک تجزیه میشود و انرژی که آزاد میکند ۱۸/۱ اکسیداسیون هوازی است.

این مسیر عرضه انرژی به عنوان گلیکولیز بیهوازی شناخته میشود. اگرچه گلیکولیز بیهوازی موجب تولید انرژی کم و محدود میشود اما برای انسان در شرایط خفیفی بسیارمهم است چرا که تنها روش مؤثر تولید انرژی بدون استفاده از اکسیژن است. هنگامی که عرضه اکسیژن کافی باشد گلوکز را میتوان به طورکامل به محصولات نهایی دیاکسیدکربن و آب اکسید کرده و انرژی قابل توجهی را آزاد کرد.

عامل این فرآیند اکسیداسیون هوازی گلوکز است. معمولاً بیشتر سلولها یا بافتها، انرژی را از طریق متابولیسم هوازی بهدست میآورند. در بدن انسان گلوکز خون در سطح نسبتاً ثابت نگه داشته میشود. گلوکز برای ارگانها و بافتهای مختلف به ویژه بافت مغز، مغز استخوان، سلولهای عصبی و گلبولهای قرمز ضروری است. بنابراین گلوکز پایین خون میتواند موجب ایجاد کُما، تشنج و آسیبهای غیرقابلبرگشت به بافت مغزی شود. بدن، تحت نظارت شدید توسط اعصاب، هورمونها و کبد، هموستاز گلوکز خون را حفظ میکند.

در طول این فرآیند هیپوتالاموس و اعصاب به عنوان مرکز فرماندهی، هورمونها به عنوان عوامل اصلی و کبد به عنوان عضوی مهم برای تنظیم دقیق قند خون عمل میکنند. انسولین هورمونی است که اثر هیپوگلیسمی در بدن دارد. این کاهش سطح قند خون از طریق کاهش تولید گلوکز با مهار گلیکوژنولیز و گلوکونئوژنز، همچنین افزایش جذب گلوکز و استفاده توسط عضلات، کبد و بافتهای چربی صورت میگیرد. گلوکاگون، آدرنالین، کورتیزول و هورمون رشد همه بر گلوکز خون اثر میگذارند که مخالف انسولین هستند. به این ترتیب به عنوان هورمونهای هیپوگلیسمی شناخته میشوند.

در افراد سالم، ترشح انسولین هنگامی که سطح قند خون بالا میرود افزایش یافته و هنگامی که سطح قند خون پایین میرود کاهش مییابد. هورمون های هیپرگلیسمی به صورت مخالف با انسولین عمل میکنند.

تشخیص غلظت گلوکز مایع میان بافتی و اهمیت بالینی :


حجم مایع میانبافتی از تفاضل حجم پلاسما از حجم مایع خارج سلولی بهدست میآید و ۱۵ درصد وزن یک بدن فرد بزرگسال را تشکیل میدهد. مواد تشکیل دهنده مایع میانبافتی اساساً شبیه به پلاسما است که اجازه مبادله متابولیتها و مواد مغذی بین آنها را میدهد اما گلبول قرمز نداشته ولی حاوی مقدار کمی از پروتئین است. مایع میانبافتی در بدن نقش مهمی در حفظ تعادل مایع و الکترولیت بازی میکند. بخشی از مایعات میانبافتی، مایع لنفاوی میشود و به وسیله عروق لنفاوی به گردش خون سیستمیک جذب میشود.


این نوع مایع میانبافتی به عنوان «مایع خارج سلولی غیرفعال»  شناخته میشود. گلوکز در خون با انتشار تسهیلشده به داخل مایع میانبافتی انتقال مییابد و گلوکز میانبافتی مصرف میشود یا به پلاسما باز میگردد. غلظت گلوکز در خون و مایع میانبافتی زیر جلدی بسیار زیاد است. گلوکز مایع میانبافتی زیرجلدی و غلظت گلوکز خون میتوانند روی یکدیگر تأثیر بگذارد.


گلوکز مایع میانبافتی از لحاظ فیزیولوژیکی ۴ تا ۱۰ دقیقه پس از گلوکز پلاسما کاهش مییابد. هنگامی که گلوکز خون به سرعت تغییر میکند، تعادل بین پلاسما و و گلوکز مایع میانبافتی از بین میرود. برای رسیدن به تعادل نیز مدت زمانی طولانی نیاز است. زمانی که گلوکز خون بسیار پایین میرود غلظت گلوکز در سایر قسمتهای بدن ممکن است حتی پایینتر باشد.


انسولین موجب تحریک استفاده از گلوکز توسط سلول میشود و سبب کاهش گلوکز مایع میانبافتی قبل از گلوکز خون میشود. از آنجا که مایع میانبافتی «اولین محلِ» سلولها و بافتهایی است که از گلوکز استفاده میکنند از این دیدگاه نظارت بر گلوکز مایع میانبافتی احتمالاً اهمیت بالینی بیشتری نسبت به گلوکز خون دارد.


برای افراد نرمال اختلاف در غلظت گلوکز مایع میانبافتی و خون بسیار اندک و ناچیز است. اما، به طورمثال با مصرف نوشابه های دارای شکر، اختلاف در غلظتها افزایش مییابد چون نوسانات گلوکز بیشتر میشود که خود برای بیماران مبتلا به دیابت نوع یک بسیار بیشتر است. در حقیقت مایع میانبافتی محل اصلی است که بدن از گلوکز استفاده میکند و از آسیبهای غیرطبیعی گلوکز (مانند هیپرگلیسمی یا هیپوگلیسمی) رنج میبرد.


در عمل بالینی، اندازهگیری قند خون به جای گلوکز مایع میانبافتی به این دلیل نیست که برتر است بلکه به این دلیل است که درگذشته هیچ روش قابل اعتماد و آسانتری برای اندازهگیری سطح گلوکز مایع میانبافتی وجود نداشته است.


مکانیسم اصلی تنظیم قند خون اصل و طبقه بندی فناوری :


روش های تشخیص اندازهگیری غلظت گلوکز مایع میانبافتی را عمدتاً میتوان به دو دسته تقسیم کرد. یکی از تکنولوژیها به روش تهاجمی است که شامل نظارت پیوسته بر غلظت گلوکز مایع میانبافتی با سنسور گلوکز زیرجلدی است که همچنین به عنوان یک سیستم CGM شناخته میشود.


سیستمهایCGM را میتوان به عنوان سیستم های پسنگرانه (Retrospective CGM Systems)، سیستمهای CGM برمبنای زمان واقعی (Real-Time CGM systems) و سیستم نظارت بر گلوکز لحظهای (Flash Glucose Monitoring System) طبقه بندی کرد.


کی از روش های دیگر تکنولوژی غیرانعطافپذیر است که شامل استخراج گلوکز در سراسر پوست برای نظارت بر گلیسمی با استفاده از الکترودهای جریان ضعیف در برابر پوست است که همچنین بهنام یونتوفورز (Iontophoresis) یا تکنیک میکرو دیالیز (Microdialysis) شناخته میشود. در سال ۱۹۹۹ اولین سیستم CGM توسط اداره غذا و دارو ایالت متحده FDA  تائید و پس از آن در سال ۲۰۰۱ برای استفاده و تحقیق بالینی توسط اداره غذا و دارو چین (CFDA) تائید شد.


سیستم پسنگرانه CGM شامل یک سنسور گلوکز، کابل، ضبط کننده گلوکز خون، استحراج کننده اطلاعات و نرمافزار تجزیه وتحلیل است. این سنسور از یک غشاء نیمه پراکنده، گلوکز اکسیداز و یک میکروالکترود تشکیل شده است که در واکنشهای شیمیایی با گلوکز مایع میانبافتی، بر روی کاشتنی زیرجلدی نزدیک به ناف، تولید سیگنالهای الکتریکی میکند.


علاوه بر این با کمک نرمافزار تجزیه وتحلیل CGM میتوان برای مشاهده روزانه و چندروزه گلوکز و همچنین برای تشخیص هیپوگلیسمی غیرقابلتشخیص، هیپوگلیسمی، تغییرات گلوکز، منعکس کردن تغییرات گلوکز در بیماران از آن استفاده کرد. بنابراین CGM به طورگسترده در عمل بالینی مورد استفاده قرار گرفته است.


غلظت گلوکز در سه نوع رگ خونی مهم :


دازهگیری غلظت گلوکز محدود به خون شریانی یا وریدی نیست بلکه شامل خون مویرگی محیطی، ادرار، مایع میانبافتی، بزاق و اشک ها است. نمونه های مختلف خون به دلایل مختلف میتواند غلظتهای مختلفی از گلوکز را نشان دهند.


۱- گلوکز خون وریدی (Venous Blood Glucose): خون وریدی قرمز تیره است و شامل دیاکسیدکربن، اوره و … است. سطح گلوکز خون وریدی، سطح گلوکز خون پس از استفاده از گلوکز توسط بافت است و این شاخص مهمی برای غربالگری و تشخیص دیابت و ارزیابی کنترل گلیسمی است.

۲- گلوکز خون شریانی (Arterial Blood Glucose): خون شریانی قرمز روشن با غلظت اکسیژن بالا و دیاکسیدکربن پایین است. گلوکز خون شریانی به آسانی تحتتأثیر عوامل مختلفی نظیر مصرف غذا و تغییرات هیجانی است. گلوکز خون شریانی حدود ۸ درصد بیشتر از گلوکز خون وریدی است و اختلاف آنها در زمان نیم تا یک ساعت پس از مصرف غذا یا مصرف قند است. غلظت گلوکز خون شریانی و وریدی ۳ ساعت بعد از مصرف غذا و شکر برابر میشود.

۳- گلوکز خون مویرگی (Capillary Blood Glucose): معمولاً محلهای جمع آوری نمونه برای تشخیص گلوکز خون مویرگی عبارتاند از: انگشتان دست، گوش ها، کف دست، انگشتان پا، ساعد و ران و سایر قسمتهای بدن. درمیان آنها مویرگها در انگشتان دست، گوش، لبها و انگشتان پا بیشتر است. نوک انگشت شایعترین محل برای نمونه گیری گلوکز خون مویرگی است. علاوه بر این میتوان از ساعد، بازو و ران به دلیل توزیع کمتر عصب و  حساسیت کمتر به درد، به عنوان جایگزین استفاده کرد. لازم به ذکر است محل های جایگزین ممکن است در زمانهای مختلف، میزان گلوکز خون متغییری داشته باشند. بنابراین محلهای جایگزین در شرایط مانند: درست بعد از تزریق انسولین، دو ساعت پس از مصرف غذا، ورزش و وجود علائم هیپوگلیسمی توصیه نمیشوند و نباید برای کالیبراسیون دستگاه های CGM مورد استفاده قرار گیرند.

۴- غلظت گلوکز در پلاسما و سرم
(Glucose Concentrations in Plasma and Serum):
الف- پلاسما: پلاسما جزء مایع خون است. آب جزء اصلی پلاسمای خون است. مواد حلشده در پلاسما شامل پروتئین پلاسما، گلوکز، نمکهای معدنی، هورمون ها، دیاکسیدکربن و … هستند. تشخیص غلظت گلوکز پلاسما یک ابزار مهم برای تشخیص دیابت است. سازمان جهانی بهداشت (WHO) گلوکز پلاسما وریدی را برای تشخیص دیابت توصیه میکند.
سرم: سرم مایع روشن و زردی است که بعد از انعقاد خارج میشود. سرم را میتوان از طریق سانتریفیوژ بهدست آورد.

۵- مقایسه گلوکز پلاسما و سرم
(Comparison of Plasma Versus Serum Glucose): سرم حاوی فیبرینوژن نیست که بتواند به فیبرین تبدیل شود. این مهمترین تفاوت بین پلاسما و سرم است. از لحاظ تئوریک غلظت پلاسما و گلوکز یکسان است اما درحقیقت غلظت سرمی گلوکز اغلب کمی پایینتر است. اجزای پلاسما باید پس از جمع آوری نمونه در اسرعوقت از یکدیگر جدا شوند. باتوجه به گلیکولیز مداوم، گلبولهای قرمز بهطور مداوم گلوکز را در پلاسما مصرف میکنند.

۶- مقایسه قند خون پلاسما در مقابل کلسترول خون
(Comparison of Plasma Versus Whole Blood Glucose): پلاسما و سرم از کل خون متفاوت و اجزای سلولی آنها حذف شده است. کل خون و پلاسما همان غلظت مولار گلوکز را دارند. غلظت گلوکز در واحد حجم پلاسما بیشتر از مقدار سلولهای خون است. گلوکز میتواند به آسانی از طریق غشاء گلبولهای قرمز منتشر شود. غلظت گلوکز پلاسما حدود ۱۱ درصد بیشتر از کل خون است و درعوض مقدار کل گلوکز خون ۱۰ تا ۱۵ درصد پایینتر از سرم یا پلاسما است. هماتوکریت بالا منجر به کاهش مقدار گلوکز خون و بالعکس میشود.

۷- گلوکز ادرار (Urine Glucose): گلوکز ادرار به میزان گلوکز در ادرار اشاره دارد. در برخی از نقاط جهان گلوکز ادرار روشی معمولی برای نظارت بر دیابت است. هنگامی که خون از طریق کلیه ها جریان مییابد گلوکز پلاسما از طریق گلومرولها به لوله ها فیلتر میشود و اکثر گلوکز در لوله های کلیوی دوباره به خون باز میگردند. آستانه کلیه برای دفع گلوکز در افراد سالم mmol/L ۱ ۸٫۹-۱۰  است که این مقدار برای افرادی که مشکل کلیوی دارند متفاوت است.

۸- گلوکز در مایع مغزی نخاعی
((Cerebrospinal Fluid Glucose (CSF): سطوح گلوکز طبیعی CSF بین ۵/۲ تا ۴/۴ میلی مول در لیتر است که حدود ۵۰ تا ۸۰ درصد از سطح خون است. سطح گلوکز در CSF به عواملی مانند: غلظت گلوکز خون (Blood Glucose Concentration)، نفوذپذیری سد خون مغزی (Blood-Brain Barrier Permeability)، میزان گلوکز گلیکولیز درCSF (Degree of Glucose Glycolysis in CSF)، ظرفیت سیستم حملونقل (Capacity of the Transport System) بستگی دارد.

۹- گلوکز بزاقی (Salivary Glucose): بزاق ترکیب شیمیایی نسبتاً پیچیده ای دارد که تقریباً شبیه پلاسما است و شامل اوره، کراتینین، اسید اوریک، کلسیم، فسفسر غیرمعدنی و بعضی استروئیدها یا داروهای درمانی است. این روش بهعنوان روشی ساده و غیرتهاجمی جهت ارزیابی وضعیت قند بیمار مورد توجه متخصصین قرار گرفته است.

۱۰- گلوکز اشک (Tear Glucose): تعیین گلوکز در مایعات اشک آور مزایای بسیاری ازجمله حساسیت بالا، عدمانعطافپذیری، دسترسی آسان، عمل ساده، عوامل تأثیرگذار کمتر و سطح قند خون پایدار دارد. در افراد نرمال سطح گلوکز در اشکها بهطورمتوسط mmol/L ۱ ۰٫۱۴±۰٫۰۷  و در بیماران دیابتی سطح گلوکز mmol/L ۱ ۰٫۳۲±۰٫۱۸  است.

عملکرد سیستم:


سیستم های مداوم گلوکوز (CGM) در طول روز میزان گلوکز را اندازهگیری میکنند. کاربران CGM با استفاده از اپلیکاتور یک سیم حسگر کوچک را فقط زیر پوست خود قرار میدهند. یک وصله چسبنده هوزینگ سنسور CGM را نگه میدارد تا سنسور بتواند گلوکزی که در مایع میان بافتی وجود دارد را در طول شبانه روز اندازه گیری کند.

فرستنده کوچک و قابل استفاده مجدد (Transmitter) به سیم حسگر متصل میشود و مقادیر خوانده شده را در زمان واقعی به صورت بیسیم به گیرنده میفرستد. بنابراین کاربر میتواند اطلاعات را مشاهده کند. دستگاه های هوشمند سازگار که میتوانند با اپلیکیشن CGM ارتباط برقرار کنند قادر به نمایش اطلاعات بر روی خود هستند. گیرنده یا دستگاه هوشمند سازگار سطوح گلوکز فعلی و همچنین روند گذشته در سطوح را نشان میدهد.

گیرنده CGM یا دستگاه هوشمند سازگار میتوانند به صورت سفارشی سازی برای ارسال هشدارها به کاربر در هنگام رسیدن به مقادیر مشخص تنظیم شوند. برخلاف دستگاه تست قند خون ((Blood Glucose Meter (BGM) که تنها خواندن قند خون را در یک لحظه فراهم میکند، سیستم های CGM میتوانند در هر ۵ دقیقه، اطلاعات گلوکز پویا را در زمان واقعی ارائه دهند و به آمار ۲۸۸ مورد در دوره ۲۴ ساعته برسند.

۰
برچسب ها :
نویسنده مطلب hossein
کارشناس مهندسی پزشکی - توسعه دهنده سیستم های پردازش تصویر

بدون دیدگاه

رسانه های همکار